इन्द्रेणी नेपाल
श्रावण १६, २०७८

आमा !
अब सुसाउनु पर्दैन तिमीले 
सल्लाको रुखझैँ एकनासले दुःखको सुस्केरा
बगाउनु पर्दैन तिमीले 
सुनकोसीझैँ अविरल आँसुको नदी
परदेश गएका सन्तानहरूका नाममा
गर्नुपर्दैन देवी–देउराली भाकल । 

अब गाउँहरू उदास हुने छैनन्
सुन्दर र शान्त बस्तीलाई 
तुवाँलोले ढाक्ने छैन
भोक अनि रोगले थलिने छैनन् मनहरू
निर्जन बनिरहने छैनन् रन–वनहरू
हो, सुन फल्ने खेत–बारीहरूमा 
वनमाराको झाडी मौलाउने छैन ।

हाम्रा स्वप्निल आँखामा 
कहिल्यै लाग्ने छैन कालो बादल 
हाम्रा गतिशील पाइलाहरूमा 
खडा हुने छैन कुनै अवरोध
निर्वाध हाम्रा यात्राहरू
सार्थक गन्तव्यतिर लम्किरहने छन् 
अब साकार हुनेछ हाम्रो सपना !
सार्थक हुनेछ हाम्रो परिकल्पना !

बञ्जर जमिन र उजाड बगरहरूमा सुन 
र, भीरपहराहरूमा सञ्जीवनी बुटी फल्ने छन्
अक्कर काटेर/पहाड फोरेर/ सुरुङ खनेर
गाडीहरू गुड्नेछन्/ रेलहरू दगुर्ने छन्
नदीका भँगालाहरूबाट झलमल 
निस्किनेछन् करोडौँ प्रकाश १